باشد ، خداوند را به‌كمك طلبيم و نبرد كنيم » . و ما به‌زودى ، درباره برخوردهاى على بن ابيطالب با دشمنان تجاوزكارش ، به‌تفصيل سخن خواهيم گفت . * * * براى تحكيم پايه‌هاى صلح بين افراد و ملت‌ها و به‌خاطر ابراز نفرت از جنگ ، انسان بايد در قبال انسان ديگر ، به‌عهد و پيمان خود وفادار باشد . و البته فرقى ندارد كه اين پيمان بين پيروان يك مذهب ، يا مذاهب گوناگون باشد و يا در بين فرزندان يك ملت و يا گروهى با ديگران منعقد گردد و يا ميان دو دوست ، يا دوست و دشمن ، يا صلحجو و جنگجو برپا شود و در هر صورت ، بر پيمان بايد وفادار بود و از نظر على بن ابيطالب و در حكومت وى ، مذهب ، مليت ، حالت صلح يا جنگ ، نمىتوانند مانع وفادارى به‌عهد و پيمان گردند . و اين براى آن است كه وفادارى به پيمان ، چنان كه گذشت ، موجب تحكيم اركان صلح مىشود و صلح باعث امنيت كشورها و آسايش ملت‌ها مىگردد ، و خدمت به جامعه‌اى است كه با قوانين و عهد و پيمان‌ها پيوند دارد . و علاوه بر اينها ، اين امتياز خوراك وجدان انسانى است كه امام مىكوشد تا آنجا كه امكان دارد ، بلندى و اوج يابد ، و بدين‌ترتيب ، « صلح » عامل نزديكى و دوستى بين افراد و گروه‌ها و قبيله‌ها و ملت‌هاى گوناگون خواهد بود و در هر شكلى كه جلوه‌گر شود ، مظهرى از مظاهر صدق و راستى و احترام شخصيت انسانيت در طرفين امضاكننده پيمان ، به‌طور يكسان خواهد شد . و علاوه بر اين ، اعتماد و اطمينان طرفين ، هميشه با وفادارى به پيمان همراه است و اگر هر دو طرف به همديگر اعتماد يافتند ، هر كدام امكان